BYT DLA SIEBIE

Byt-dla-siebie (etre-pour-soi) kon­stytuuje się zawsze poprzez nicościowanie konkretnego, tego tu oto danego bytu-w-sobie, nigdy Bytu. Ta zdolność do negacji jest koniecznym warunkiem bycia na sposób swoiście ludzki. Rzecz, by być potrzebuje tylko bytu, natomiast człowiek, by być musi nie być czymś. Ten paradoks stanowi podstawę dla sformułowania definicji wolności pojmowanej jako negatywność, zdolność neantyzowania. W konsekwencji wolność nie jest jedną z cech charakteryzują­cych człowieka, stanowi samą strukturę jego bytu. Człowiek jest wolny wobec bytu zewnętrznego (wobec świata), a warunek takiej wolności stanowi wolność człowieka wobec własnego bytu. „To było nie do pomyślenia: aby wyobrazić sobie nicość, należało znaleźć się tutaj, wśród świata, z szeroko otwartymi oczami i w pełni życia; nicość była tylko ideą w mojej głowie”. Na czym oparta jest tak rozumiana wolność? Pewne jest to, że nie ma oparcia w sobie samej. Strukturę bytu-dla-siebie stanowi możliwość, która pod postacią pro­jektu źródłowego realizuje się jako ucieczka od tego, czym się jest ku swym możliwościom. Mówiąc inaczej świadomość jest warunkiem pojawienia się w świecie wszelkiej możliwości (potencjalności).’ Przedmiotem wyboru pod­stawowego nie są jakieś wartości szczegółowe, lecz sam sposób bycia w świe­cie – stąd celem ostatecznym (niemożliwym do zrealizowania) projektu pod­stawowego jest stanie się bytem-w-sobie-dla-siebie^ Byt-dla-siebie opisuje Sartre jako przeciwstawny do bytu-w-sobie, czyli ostatecznie dający się spro­wadzić do negacji – do przeciwieństwa i różnicy.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply