DĄŻENIE DO BYTU

Ujęcie bytu jest zatem istotowo dynamiczne, projektujące, jest antycypacją całości, konkretności, to­talności, do której zawsze zmierzamy, ale których, z powodu skończoności na­szego poznania, nigdy nie osiągamy”.Dążenie do bytu jest wspólnym i dynamicznym czynnikiem we wszystkich czynnościach umysłowych, w tworzeniu wszystkich pojęć. Podbudowuje, pe­netruje i konstytuuje każdą treść poznawczą. Transcendentalne ujęcie bytu jest zatem uprzednie do pojęcia i przekracza je. Dopiero później, stopniowo – po­przez pojęcia – myślenie i sądzenie określają byt.Trzeba zapytać, czy takie ujęcie bytu jest uniwersalne, czy obejmuje wszystko to, co w jakikolwiek sposób istnieje, cały nieograniczony i (wirtualnie przynajmniej) nieuwarunkowany horyzont istnienia? Odpowiedź jest jedno­znaczna. Każda wątpliwość, czy takie rozumienie bytu jest nieograniczone, dowodzi właśnie, że jest nieograniczone. Jeśli zadaje się pytanie, czy coś przy­padkiem nie znajduje się poza jego zasięgiem, sam fakt zadania go dowodzi, że to coś właśnie znajduje się w tym zasięgu. Jeśli ktoś pyta, czy jakiś przedmiot znajduje się w obszarze ujęcia, oznacza to, że interesuje się nim, że chce go poznać. Ten przedmiot jest celem jego czystego pragnienia poznania i dlatego, zgodnie z definicją, jest bytem. Jedynie nicość, jako pojęcie graniczne „znaj­duje się” poza zasięgiem czystego pragnienia poznania, bo nicość nie może być celem żadnej aktywności, żadnej intencjonalności, w tym również czystego pragnienia poznania. Poza tak zdefiniowanym bytem nie istnieje nic.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply