DROGA POWSTANIA

Tą właśnie drogą powstawało stop­niowo „przekonanie” (Gesinnung), że „ja” – to społeczeństwo, że prawa w nich powstałe są „moimi” prawami, że obowiązek nie wyłania się z istoty mojego ,ja” (przecież w ogóle „ja samo w sobie”, ,ja” „równe” „ja” – to nic innego jak pozaspołeczny byt, a więc czysto przyrodniczy byt), lecz ze współżycia wszyst­kich ,ja” ze sobą. Zwrócono już uwagę na powiązania Heglowskiej kategorii Sittlichkeit z hi­storią. Otóż, jak wiadomo, Hegel przeprowadza rozróżnienie pomiędzy rzeczy – wistościami: „rozumną” i „nierozumną”. „Rzeczywistością rozumną” jest spo­łeczeństwo odpowiadające koniecznemu i konkretnemu szczeblowi w rozwoju dziejów. Każdy etap procesu historycznego ma swoją Sittlichkeit. Bardzo często się zdarza w dziejach, że zasady „moralności obiektywnej” ulegają wynaturze­niu. Ta sytuacja alienacyjna jest świadectwem rozkładu danego społeczeństwa i jego Sittlichkeit, sygnałem, że stały się one „nierozumne”. Ranga, jaką nadaje Hegel „moralności obiektywnej” w całokształcie innych zjawisk społecznych (ekonomika, prawo i państwo, naród) jest istotnym argumentem dla obrony tezy o aksjologicznym charakterze heglizmuOznakami, iż określone społeczeństwo chyli się ku upadkowi, że traci swoje historyczne uzasadnienie, są chaos ekonomiczny, upadek praworządno­ści, zmierzch autorytetu władzy państwowej i rozkład więzi narodowej (kultu­ry). Jednakże to wszystko jeszcze nie przesądza o końcu danego historycznego społeczeństwa.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply