NICOŚĆ W ŚWIECIE

Bytem, dzięki któremu pojawia się w świecie nicość jest ludzka świado­mość, a mówiąc dokładnie świadomość prerefleksyjna (cogito prerefleksyjne), określana również jako świadomość irrefleksyjna wraz z jej transcendentnym warunkiem – wyobraźnią (wyobrażeniowością), która (obok świadomości po­strzegającej i emocjonalnej) stanowi jedną z jej postaci. Dzięki zdolności do zakładania „tezy nierzeczywistości” wyobraźnia może – jednocześnie – powo­ływać do życia, separować i unicestwiać (neutralizować istnienie), ^feantyzacja rozumiana jako ciągłe wyrywanie się sobie i oddzielanie się nicością od samego siebie stanowi sposób bycia świadomości (a nie jej byt).jSwiadomość – jak za­uważa Descombe – to coś zbliżonego do rachunku sumienia: w zwrocie ku samemu sobie czyli w refleksji człowiek nie ogranicza się do postrzegania sie­bie samego, wydaje także sądy, wartościuje – zezwala na coś lub nie, aprobuje lub potępia to, co w refleksji się przed nim odkryło/Taktyczne utożsamienie „być” ze „zjawiać się”, jakiego dokonuje Sartre w Bycie i nicości, sprawia, że świadomość zyskuje wyjątkowy status. Byt-dla-siebie jest w ten sposób katego­rią ontologiczną odpowiadającą świadomości”. Człowiek będąc już dla sie­bie samego (inaczej mówiąc postrzegając siebie) jest tylko tym, kim (czym) jest we własnych oczach. Każda świadomość ma charakter intencjonalny, ina­czej mówiąc, jest świadomością czegoś – bytu takiego, jakim się jawi. Z tego wynika, że świadomość musi być inna niż byt, musi być nie-bytem, musi po­wstać przez zanegowanie bytu-w-sobie.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply