OKRĄGŁY CZWOROKĄT

W przypadku „okrągłego czworokąta” nie możliwa jest jedność myśli rzeczy, tym samym z apodyktyczną pewnością wiem, że adekwacja nie tylko nie osiągnęła kresu, stanu swego dopełnienia, ale też, że nigdy go nie osiągnie. Bycie niedorzecznym przedmiotem oznacza de facto: nie bycie przedmiotem, czyli nie bycie w ogólel Absurd więc tylko jako nicość, jako ostateczna nega­tywna granica przynależy do bycia.Bycie przedmiotem ma różne modi, ale nie ma bycia, które nie byłoby by­ciem przedmiotem. Heidegger, który w punkcie wyjścia radykalnie przeciwsta­wia się takiej tezie, projektując ontologię fundamentalną jako ontologię samego bycia (tzn. bycia bez bytu i bez podmiotu, bycia wyłącznie w kontekście nico­ści), już na wstępie swego głównego dzieła wyznacza swoistą dialektykę rozu­mienia bycia: „Bycie jest zawsze byciem jakiegoś bytu”, samo zaś „»bycie« znaczy »bycie bytu«”; z kolei jednak „bycie bytu samo nie »jest« bytem!”” Stąd też cała ontologia fundamentalna sprowadza się do hermeneutycznej ana­lityki jestestwa, czyli analityki pewnego egzemplarycznego bytu wybranego z uwagi na jego bycie. Konkludując, Heiddegger krytykuje wyłącznie przedmiot w sensie ontycznym, tj. przedmiot tradycyjnego, naturalnego oglądu i opisu, nie mając na myśli przedmiotu transcendentalnego, w którym z istoty uwzględnio­ny został jego prawdziwie ontologiczny wymiar: bycie

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply