POJĘCIOWE UJMOWANIE RZECZYWISTOŚCI

Z drugiej strony wydaje się, iż brak takiego wyraźnego i akceptowanego przez większość badaczy określenia danej dziedzi­ny kultury, wskazuje bądź na jej niedojrzałość, bądź jest najjaskrawszym symptomem nękającego tę dziedzinę kryzysu. Kryzysu rozpoznawanego jako dezaktualizacja podstawowych dla danej dziedziny wartości, czy negacja wy­pracowanych dotychczas sposobów ujmowania świata w pojęcia. Kryzysu roz­poznawanego jako kryzys tożsamości. Powyższe, z konieczności bardzo ogólne określenie zjawiska kryzysu po­szczególnej dziedziny kultury, znajduje obecnie swą wyraźną egzemplifikację w obszarze filozofii. Powstała tu sytuacja teoretyczna (kryzysowa), jak się jed­nak wydaje, znacznie różni się od właściwych filozofii, jako myśleniu przekra­czającemu – momentów zwrotnych. O ile bowiem, „kryzysy” myśli filozoficz­nej z jakimi mieli do czynienia Kartezjusz czy Kant prowadziły do pełniejszych i bardziej wiarygodnych rozwiązań podejmowanych problemów, kryzys współ­czesny stawia pod znakiem zapytania zasadność samego filozoficznego namy­słu. Jest on rozpoznawany jako utrata przeszłości, brak przyszłości oraz nicość teraźniejszości . Koniec wieku XX zatem, czyni znów aktualnym kantowskie pytanie o podstawy prawomocności wiedzy, tym razem jednak chodzi tu o wie­dzę filozoficzną.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply