PRZESTRZEŃ I PODSTAWA

Uniwersalizacja sfery ontologicznej, tj. nieredukowalność pojęcia bytu do zjawisk wyłącznie materialno-przyrodniczych, lecz nadanie mu kwalifikacji również w odniesieniu do obszaru rzeczywistości społecznej nie jest pomysłem jedynie Heglowskim. W dziejach myśli filozoficznej od antyczności począwszy formułowane były mniej lub bardziej wyraziście myśli o „ontologicznym” cha­rakterze świata społecznego. U Hegla natomiast idea ta przybrała postać rozwi­niętego systemu „ducha obiektywnego”. Stąd też w pełni zasadne jest uznanie Hegla za klasyka koncepcji „ontologii bytu społecznego”, co też czyni w swoim fundamentalnym dziele Gyórgy Lukacs zatytułowanym Wprowadzenie do on­tologii bytu społecznego Lukacs usiłował stworzyć rozbudowaną i zwartą zara­zem teorię społecznej ontologii. Według niego „byt społeczny posiada wiele cząstkowych obszarów, które w najoczywistszy sposób wydają się tak samo podlegać koniecznościom i prawidłowościom jak sama przyroda”, i filozo­ficzną iluzją jest Jakoby „rzeczy” były czymś pierwotnym, natomiast stosunki (społeczne – KB) miały charakter wtórny”. Stosunek społeczny „bytuje” tak samo jak „rzecz” – „boć przecież ten kto „zderza się” z barierami wyznaczony­mi przez stosunki doświadcza wyraźnie „twardość” tego niezachwianego śro­dowiska”. Tak więc „życie społeczne (…) ma (…) charakter bytowy” a to oznacza nadanie istotnym komponentom tego „życia” waloru obiektywności, uprzedmiotowienia.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply