STATUS WARTOŚCI W FILOZOFII

Zasadniczo ontologię określa Sartre jako ten rodzaj poznania, dzięki które­mu możemy jedynie „określić cele ostateczne ludzkiej realności, jej fundamen­talne możliwości i wartości, które ją nawiedzają”. Dalszy etap refleksji, doty­czący tego, jak odkryta przez ontologię formalna struktura bytu przejawia się w konkretnym istnieniu, tradycyjnie przypisywany metafizyce u Sartre’a przej­muje psychoanaliza egzystencjalna, której zarys przedstawia w Avoir, Faire et Etre – IV części L’Etre et le Neant\ Francis Jeanson wskazuje, że ontologia Sartre’a była „teorią wywiedzioną z konkretnego psychologicznego opisu i na­kierowaną na praktykę”. Pytania dotyczące genezy bytu-w-sobie znajdują wy­jaśnienie na gruncie ontologii fenomenologicznej. Geneza bytu-dla-siebie przedstawia się zgoła inaczej – chodzi w niej o opis wydarzenia, a nie struktur bytu. Dodatkowy problem stwarza związek tego, co w-sobie z tym, co dla- siebie kwalifikowany przez Sartre’a jako metafizyczny.Byt (pisany wielką literą) to dla Sartre’a całość tego, co jest. Mimo to trudno jego koncepcję określić jako doktrynę o jedności bytu: opisuje Byt poprzez okre­ślenie jego dwóch zasadniczo niekomunikowalnych regionów;., bytu-w-sobie i bytu-dla-siebie (świadomości), przez co jego ontologia ma wyraźnie dualistycz­ny charakter.Byt-w-sobie (l’etre-en-soi) jest nieprzejrzysty, masywny, gęsty, pełny. Jest „noematem w noezie”, czyli zawieraniem się w sobie bez dystansu., Ten brak dystansu wobec siebie sprawia, że trudno określić go nawet jako immanencję. Byt nie ma wnętrza, tajemnic, momentów jawnych i ukrytych, jest syntezą sie­bie z sobą.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply