W RAMACH TEORII

W ramach teorii ontologii bytu społecznego całokształt, m.in. etycznych wartości i w ogóle świadomość społeczna uzyskują rangę obiektywności. Aczkolwiek stanowisko zaprezentowane przez Lukacsa nawią­zuje do dociekań i ustaleń wielu myślicieli – explicite do Marksa i implicite do neokantyzmu (Rickert) i Nicolaia Hartmanna – to jednak źródłem pierwszo­rzędnym jest dlań „Druga ontologia” Hegla — jak określa on obszar przemyśleń odnoszących się do człowieka i jego świata, do kultury, rzeczywistości społecz­nej, świata rozumu, idei wcielonej – etyczności(Sittlichkeit).W ramach swojej „filozofii ducha” nadaje Hegel kategorii Sittlichkeit wyjąt­kowe, kluczowe znaczenie. Sittlichkeit to bowiem pojęcie „substancjalne”. Posłu­gując się pojęciem substancji Hegel korzysta z jej spinozjańskiej definicji. Od­wołuje się do Spinozy w każdym ze swoich dzieł ilekroć wypowiada słowo „sub­stancja . Spinozjańska substancja jest dla Hegla postacią prawdy, bądź prawdą samą, czymś absolutnym. Nobilitując spinozjańskie causa sui jako epokowe wy­darzenie w dziejach myśli filozoficznej, Hegel jednocześnie ogranicza zasięg obowiązywania spinozjańskiej definicji. Powiada, iż substancja w wydaniu autora Etyki nie jest prawdą całą – albowiem, by zasłużyć na zaszczyt bycia prawdą całą substancja musi wykazać się żywotnością, aktywizmem, dynamicznością. To znaczy musi się określić jako „duch”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply