WYPRACOWANE W STAROŻYTNOŚCI

Wypracowane w starożytności określenie filozofii w czasach nowożytnych przejął i rozwinął Descartes. Filozofia – zgodnie z zaproponowanym przez po­przedników modelem miała być pojęciową, ogólną i apodyktyczną wiedzą o  świecie. Wiedzą dodajmy wspierającą się na niewzruszonych podstawach, „…chcę nareszcie coś pewnego i trwałego w naukach ustalić, …rozpocząć od pierwszych podstaw…” pisał ojciec nowożytnej filozofii. Poszukiwanie takich podstaw stało się zatem, podstawowym celem kartezjańskiej refleksji. Prowa­dzone przez Kartezjusza poszukiwania uwypukliły, co najmniej dwa ważne momenty w definiowaniu filozofii, jako dziedziny kultury. Po pierwsze podkre­śliły niesłabnące aspiracje filozofii do miana platońskiej episteme, z drugiej zaś wskazały na konieczność nie tylko określenia, ale i uprawomocnienia statusu zdobywanej w jej ramach wiedzy.Począwszy od czasów Kanta, filozofii przypadło nieco inne zadanie, a w związ­ku z tym przesunęły się także akcenty w jej określaniu. Filozofowi z Królewca nie chodziło już o budowanie wiedzy apodyktycznej od podstaw, ale o jej uprawo­mocnienie. Podstawowym pytaniem staje się pytanie „jak możliwe są sądy synte­tyczne a priori?”, czy ujmując rzecz inaczej „jak możliwe jest matematyczne przyrodoznawstwo?”, jawiące się wówczas jako doskonały przykład wiedzy apo­dyktycznej, powszechnej i koniecznej. Doktryna Kanta, nadaje zatem filozofii nieco innego wymiaru. Począwszy od wieku XVIII filozofia konstytuuje się jako dziedzina, której celem jest między innymi określenie, oraz uprawomocnienie rodzących się nauk szczegółowych.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply