ZAMIAR STWORZENIA

Zamiarem jego jest więc stworzenie apriorycznej nauki o sposobach istnienia, lecz takiej nauki, w której nie jest wartościowany żaden ze sposobów istnienia, wszystkie bowiem sąjednakowo możliwe.Ingarden nie znajduje żadnych ontologicznych przeszkód, by obok idei przedmiotu czasowo określonego, idei absolutu, idei świata itd. pojawić się mogła idea sposobu istnienia. Postępując tak przynajmniej programowo wyrze­ka się wszelkiego egzystencjalnego wyróżniania. Chodzi mu bowiem jedynie o uchwycenie istotowej odmienności poszczególnych sposobów istnienia. Toteż realność różni się od idealności czy czystej intencjonalności jedynie okre­ślonymi momentami bytowymi, nie zaś „pozycją” – niższą lub wyższą – w po­rządku ontologicznym. W fenomenologii Ingardena obecna jest zatem zasada niewartościowania egzystencjalnego. Jest to warte podkreślenia, gdyż w dzie­łach filozoficznych przeważnie jedynym wartościowym przedmiotem filozo­ficznego namysłu staje się pewien sposób istnienia, inne zaś są traktowane jako względem niego pochodne.Współczesna Ingardenowi Conrad-Martius, która – podobnie jak on – pyta istotę realności, już na wstępie swych rozważań zakłada, że „…realna egzysten­cja nie jest pewną (eine) formą istnienia, pośród innych form, lecz czymś prostym nowym”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply