ZWĄTPIENIE W WARTOŚĆ WIEDZY

Dla Talesa była nim woda. Anaksymander jako prazasadę rzeczywistości przyjął nieokreśloną bezkresną, niepodzielną materię, którą nazwał «apeironem». Kontynuator jońskiej filozofii przyrody, Heraklit, głosił z kolei, iż pod­stawą jest ogień. Ci pierwsi myśliciele podjęli próbę wyjaśnienia zjawisk przyrody, wychodząc od analizy jej samej. Starali się w swoich rozważaniach wyeliminować siły nadprzyrodzone, odmitologizować otaczającą ludzi rze­czywistość. Materialny, zmienny świat znajdujący się na zewnętrz człowieka był, w ich przekonaniu, prawdziwym bytem. Zwątpienie w wartość wiedzy opartej na danych dostarczanych przez zmy­sły doprowadziło Parmenidesa do sformułowania odmiennych wniosków niż te, które przyjęli filozofowie jońscy. Przestrzegał on przed ślepą wiarą w wartość postrzeżeń zmysłowych. Odróżnił on mniemanie i poznanie rozumowe. Według Parmenidesa mniemanie oparte było na danych empirycznych. Dawało ono wiedzę jedynie o tym, co wydaje się być. Nie stanowiło natomiast wiedzy prawdziwej. Informacje o istocie rzeczy mogły pochodzić tylko od rozumu. Wszelką zmianę, wszelkie stawanie się i wielość uważał za niebyt. Doszedł on do wniosku, że prawdziwy byt nie powstaje ani nie ulega zniszczeniu, a więc jest wieczny, niezmienny, ciągły, jednorodny. Tak więc Parmenides przeciw­stawił byt, poznawany przy pomocy rozumu, niebytowi. Świat zmiennych zja­wisk poznawanych przy pomocy zmysłów uznał za byt pozorny

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply